خب همین جوری شد دیگر

وقتی جزوه ات را باز می کنی، دو حالت وجود دارد: یا درس می خوانی، یا درس نمی خوانی. خیلی پیچیده نیست. نه؟ ولی خب اگر حالت دوم باشی گاهی پیچیده می شود. بدجور هم پیچیده و خط خطی و سیاه و کثیف می شود. مثلِ جزوۀ من. یک خط انگلیسی، یک خط ترجمه اش، یک خط شعرِ خودم، یک خط شعرِ شاملو، گوشه هایش سیاه قلم، گوشه هایِ دیگرش داستان و خلاصه ردی از همه چیز آنجا هست. گاهی هم از این ترواشاتِ الکیِ ذهن چیزهایی ظهور می کنند که باعث می شود موبایلت را برداری و حتی از آنها عکس هم بگیری. بعد تازه به این نتیجه برسی که بهتر است آن را تویِ وبلاگت بگذاری و تقدیمش کنی به کسانی که اسم شان در خاطرت بود.
این پست مالِ دوستانم است. یکهو همین جوری اتفاق افتاد. مثلِ دوستی های مان.

این طراوت است. اگر من جایِ او بودم همچین امضایی برای خودم انتخاب می کردم.

گلناز به خوبیِ طراوت نشد؛ ولی خب بد نیست. مثلِ خودش هنری است حداقل!

منصوره انصافا خیلی خلاقانه شد. تمیز و جمع و جور. خوشمان آمد.

«ر» آخرِ نگار را نمی دانستم چه کار کنم. همین جور کشیدمش.طوفانی شد. مثلِ خودش!

همین.

پی نوشت 1: اعتیادِ این روزهایِ من :
الف. شکلات کیت کت. واقعا بسته بندی اش هوسناک است.
ب. این آهنگِ فلک از جوان هاجو. خوانندۀ کُردِ سوریه است. خیلی هم متشخص و بااصالت است. گوش بدید حتما.

پی نوشت 2: کاش اسمم » خاتون» بود.

پی نوست 3: یکی به من بگوید چطور می شود از نوشته هایم در ووردپرس کپی تهیه کنم. کمک!

پی نوشت 4: برایِ دوستان وبلاگی ام احترام و ارزش بسیار قائلم وهمیشه به آنها فکر می کنم. حتی توی جزوه ام.